عاشقانه ها با درد شروع می شن...

می شینیم در یه کتاب و باز می کنیم و به خیال خوش غزلواره می خونیم... عاشقانه ها رو از حفظیم و می گیم که چقد قشنگ... یاد شیرین و فرهاد می کنیم؟!!

از عشق آسمونی می گیم؟! از عشق افلاطونی می گیم؟! از نظامی می گیم؟! افسانه ها رو می ذاریم کنار هم و نگاهشون می کنیم ... فقط نگاه می کنیم و به این دنیای لعنت می فرستیم... که روزگار و دور فلک و گردش ماه و پروین چنان ...

زخم پامون از راه رفتن بازمون می داره...

سر دردمون از دیدن بازمون می داره...

عاشقانه ها با درد شروع می شه...

عاشقانه ها به درد تازه می شه...

عاشقانه ها به درد آبیاری می شه...

عاشقانه ها به درد ابدی، جاودانه می شه...

آیا تابتان چنین هست؟!

عاشقانه ها را آرزو نکنید به روی کتاب ها به سان شعر های کودکستان حفظ کنید... شیرینه مثه شعری که یه بچه می خونه...  مثه یه خواب لطیف...

عاشقانه ها خواب نیستند رویا نیستند... تیشه ی فرهاد لطیف و روان نیست...  کوه می شکافد ... سر می شکند...!!!

درد را چنین سخت تابتان هست؟!

دردی چنان جاودانه؟!

عاشقانه ها را تابتان هست؟!مراقب گرماي دلت باش تا کاري که زمستان با زمين کرد زندگي با دلت نکند..